Come, Stay, Grow in Rotterdam
Ik gaf een lezing en twee workshops tijdens de Third Place Summit in Rotterdam, Nederland.
Ik werd hiervoor uitgenodigd door Aat Vos, oprichter van het architectuur- en ontwerpbureau includi, dat zich richt op het creëren van third places, ook derde plekken genoemd, met name bibliotheken. Aat en zijn team namen mij en mijn werk op in zijn boek 3rd4all: How to Create a Relevant Public Space (en als je op de link kijkt, zie je dat het een heel team vraagt om zo’n boek te maken).
Hij en collega Amy Goedhart, een urban antropoloog, publiceerden onlangs ook Come Stay Grow, drie fundamenten die de structuur van het event vormden. Ik sprak over Grow en begeleidde workshops, waaronder een sessie over het bepalen van je eigen Progression of Economic Value (gebaseerd op het eerste model in The Transformation Toolkit).
Het concept van Third Places
Als je niet bekend bent met het concept: third place zijn plekken die mensen bezoeken buiten hun huis (first place/eerste plek) en werk (second place/tweede plek). De term werd in 1989 geïntroduceerd door socioloog Ray Oldenburg in zijn (recent geactualiseerde en zeer aanbevolen) boek The Great Good Place: Cafes, Coffee Shops, Bookstores, Bars, Hair Salons, and Other Hangouts at the Heart of a Community. .
Ik heb altijd veel waardering gehad voor dit concept, omdat third places liminale plekken en momenten zijn – ertussenin, tussen thuis en werk, een soort tussenstaat. Daardoor bieden ze grote mogelijkheden. Niet alleen om even te ontsnappen aan een vaak hectische wereld, maar ook om na te denken, anderen te ontmoeten en nieuwe ideeën te ontwikkelen.
Mijn lezing begon met de Experience Economy, gericht op de de vier domeinen van beleving: entertainment, educatief, escapistisch en esthetisch. Ik stelde dat third places vooral binnen dat vierde domein vallen, het esthetische, omdat ze een ervaring bieden waarin mensen willen binnenkomen, gaan zitten, blijven hangen en gewoon zijn. (Een formulering die Jim Gilmore en ik decennia geleden ontwikkelden.)
Daarna maakte ik de overgang naar de Transformation Economy, met verschillende voorbeelden, waaronder een op maat gemaakte Progression of Economic Value specifiek voor bibliotheken, die een groot deel van het publiek vormden.
“Third places zijn liminale plekken en momenten, tussen thuis en werk.”
Sparking life-transforming experiences
Vervolgens deelde ik een verhaal dat voor mij een favoriet is geworden, afkomstig uit hoofdstuk 6 van The Transformation Economy:
Ik sprak ooit op de jaarlijkse conferentie van de American Alliance of Museums, met vooral curatoren en managers. Ik vroeg de honderden aanwezigen hun hand op te steken als zij vandaag in de museumwereld werken vanwege een ervaring die ze als kind in een museum hadden. Ongeveer 40 procent stak hun hand op. Ik gebruik dit voorbeeld vaak om te laten zien dat organisaties in de beleveniseconomie mensen kunnen inspireren tot een levenspad. Niet alleen carrières, maar ook levenslange interesses in bijvoorbeeld tuinieren, geschiedenis of wetenschap.
Dus rijst de vraag: zorgen bibliotheken en andere third places ook voor dit soort levensveranderende ervaringen?
“Een chrysalis is een plek en moment tussen wat was en wat zal zijn.”
Transformatiechrysalissen
Hier introduceerde ik het idee dat third places zichzelf kunnen zien als transformatiechrysalissen, geïllustreerd met een model van de ontwikkeling van third places.
Net als een third place is een chrysalis een liminale plek en moment, tussen wat was en wat zal zijn. Letterlijk bij een rups die verandert in een vlinder, en figuurlijk voor mensen die een transformatie doormaken.
Ik riep het publiek op om deze kans te zien – en de bijdrage die dit kan leveren aan menselijk welzijn. Door zichzelf te zien als chrysalissen, cocons voor transformatie, kunnen organisaties hun bezoekers begeleiden in het realiseren van hun ambities. De beste manier om dat te doen, stelde ik, is door ervaringen te omringen met voorbereiding vooraf, reflectie achteraf en integratie op de lange termijn.
Ik sloot af door terug te grijpen op het esthetische domein van beleving. Mijn laatste woorden waren: wees niet alleen een plek waar mensen komen, zitten en zijn, maar een plek waar ze kunnen worden.
Hoe je encapsulation toepast
Ik had nog niet diep nagedacht over hoe third places dit concreet zouden kunnen doen, tot ik tijdens een workshop tot een inzicht kwam.
De meeste mensen die tijd doorbrengen in een third place zijn al bezig met een of meerdere transformaties. Third places hoeven die niet te starten, en hoeven ook niet steeds nieuwe, volledig uitgewerkte ervaringen te creëren.
Omdat ze liminale plekken zijn, bieden ze juist de ideale context voor reflectie op eerdere ervaringen en voorbereiding op nieuwe. Daarmee kunnen ze vooral een rol spelen in het integreren van de trajecten waar mensen al in zitten.
Mensen komen bovendien herhaaldelijk terug. De menselijke connecties tussen medewerkers en bezoekers maken het mogelijk om gesprekken te voeren over persoonlijke ambities en ontwikkeling. Zo kunnen third places fungeren als een soort metaforische chrysalis waar mensen steeds opnieuw naar terugkeren.
Misschien gaat de metafoor daar wat mank, maar het idee krijgt er, als je het mij vraagt, wel vleugels door.
"Omdat ze een overgangsruimte vormen, zijn 'third places' de ideale plekken om na te denken en je voor te bereiden."
Ontdek onze inclusieve plekken
